Şöyle bir düşünelim. Dün gece ailece bir aradayız. Herkes kendi meşgalesinde birbirimize ayırdığımız bir zaman yok.

Ertesi gün akşam beraber olduğumuz bir aile ferdimizi kaybetmiş olalım. Geriye giderek bir gün önceki akşama dönelim. Ne yapardık? Bir gün sonra kaybedeceğimiz canımızı koklar, öpmez miydik? Bağrımıza basmaz mıydık? Onunla bolca vakit geçirmez miydik?

Ne değişti. Çünkü o zaman olan şimdinin değerini bilmedik. Boşa harcadık?

Eflatun’un söylediği gibi sonuçta ne bugünü, ne de yarını yaşadık. Ne kadar sade ve derin bir ifade.

Geçmişin yükü hafızamızda,

Geleceğin bilinmezliği ufukta.

Ama şimdi tam da şu an bizimle, elimizde, canlı.

O hâlde: Geçmişe teşekkür edelim.

Geleceğe umutla bakalım,

Ama en çok, şu anı dolu dolu yaşayalım.

Ne olur gelin dünyayı ben yaratım diyerek yaşarken ölmeyelim.

Sağken sevdikleriminiz kıymetini bilelim.

Mehmet Fuat ERGÜN