Vali Halil Işık imzasıyla “Yarın sabah kurum üst yetkililerinin katılacağı bir köy ziyareti gerçekleştirilecektir. Kurum amirleri makam arabalarıyla katılacaklardır” diye bir talimat dağılıyor ildeki tüm kurum müdürlüklerine.

Gidilecek köyün “Uzunköy (Dilikan)” adında bir merkez köy olduğu sabah valilik önünde toplanıldığında öğreniliyor. Yıl 2001, Aralık ayının da ilk haftası. Gökyüzü berrak, hava biraz sert ama güneş olanca gücüyle Adıyaman’ın dağ köylerindeki karı eritmekten geri durmuyor. İl kültür müdürünün makam arabası olmadığı için köy hizmetleri il müdürü, kültür müdürünü arabasına alıyor. Önde valinin arabası, hemen arkasında jandarma alay komutanının arabası, peşlerinde de diğer kurum müdürlerinin arabaları… uzun bir konvoyla giriliyor Dilikan’a. Köyün girişine yakın bir yerde durduruluyor konvoy. Araçlardan iniliyor. Köy muhtarı ve azaları karşılıyor devlet erkânını. Köyün çevresi karla kaplı, eriyen kar suyundan çamurlaşan yolda yürümek zorlaşacak gibi göründüğünden takım elbiselerin paçaları katlanıyor, boyalı ayakkabıların çamura batmaması için özenle basılıyor yolun sert kısımlarına.

Köyün genç ve yaşlı erkekleri yol boyunca tek sıra halinde dizilmişler. Yaşlı kadınlar çömelmiş, genç kadınlar, kızlar ve çocuklar da evlerinin ayvanından ayakta seyrederek karşılıyorlar köylerine gelen konuklarını.

Köy muhtarı yanına aldığı bir adamla en önde yürüyen valinin sağında yürüyor. Vali köylülerle teker teker el sıkışarak, yavaş adımlarla ilerliyor. Muhtarın bir adım gerisindeki orta yaşlı, uzun bıyıklı, gür sesli bir adam kırık Türkçe’siyle her beş adımda bir “Çapppikkk!” diye bağırıyor. Adam “Çapppikkk!” dedikçe, sıradakiler ve valiyle tokalaştıktan sonra devlet erkânının arkasına takılan köylüler alkışlarla karşılık veriyorlar adamın gökyüzüne savurduğu komutuna. Evlerinin ayvanından seyreden kadınlarla kızlar, elleri koynunda, sessiz sedasız ve merakla seyrediyorlar yol boyu süren görkemli seremoniyi. Bir ara muhtarın yanındaki adamın balkondakilere yönelerek ve sinirlenerek “Heke destê te şikestî be, tu jî dikari çepikan lêksî!” dediği duyuluyor. Köy hizmetleri il müdürü, yanında yürüyen ve Kürtçe bilen il kültür müdürüne soruyor adamın ayvandakilere ne dediğini. “Siz de alkışlasanız ya, elleriniz kırık mı!” dediğini söylüyor adamın… Gülüşüyorlar.

Yolda oluşan kuyruğun ucu ilkokulun bahçesinde son buluyor. Hava sıcak ve güneşli olduğundan okul sıraları okulun bahçesine çıkartılmış, valinin konuşma yapacağı masa düzeni de okul kapısının girişine hazırlanmış, masanın üzerine altın yaldız boyalı küçük bir Atatürk büstü konmuş, masanın etrafı büyük bir Türk Bayrağı ile kapatılmıştı.

Muhtarın hoş geldiniz konuşmasını yapmasının ardından vali konuşmasını yapıyor. Muhtarın isteklerine geliyor sıra. Muhtarın istekleri daha çok milli eğitim müdürünü, sağlık müdürünü ve köy hizmetleri il müdürünü ilgilendiriyor. Müdürler kurumlarıyla ilgili istekleri not alıyorlar. Güvenlik konusu vali, jandarma alay komutanı ve muhtar arasında özel olarak konuşulacak bir konu olduğu için kalabalığın içinde bu konuya değinilmiyor. Sıra vatandaşın isteklerine geliyor. Yaşlı bir adam el kaldırarak validen konuşma hakkı istiyor ve masaya yaklaşıyor. Yarı Türkçe yarı Kürtçe bir ifadeyle karısının öldüğünü, yalnız yaşadığını anlatıyor ve kendisini evlendirmesini istiyor validen. Köylüsünün validen bu yersiz talebinden utanan muhtar, kalabalığın gülüşmeleri arasında yerine oturan adama, “Sana bunun hesabını sormaz mıyım!” gibisinden ters ters bakmaya başlıyor.

​O gün, Sevgili dostum Mehmet Aykanat Adıyaman İl Kültür Müdürü, ben de Adıyaman Köy Hizmetleri İl Müdürü’yüm.

Aradan 25 sene geçmiş. Bugün aradı, “İstanbul’dan Gaziantep’e dönüyorum, seni görmeden geçmek istemiyorum” dedi. Buluştuk, ikişer bardak duru çay eşliğinde çeyrek asır önceki anılarımızı tazeledik, bir fotoğrafla da ölümsüzleştirdik dostluğumuzu. 15 Ocak 2026