“Kaç kuruş” dedi, “incir kurusu?”

Pazarda ürün satan köylü kadının tepesine dikilmiş,

gür sesiyle üç kere yineledi sorusunu.

İyi giyimli, bakımlı görünümlü bir beyefendi.

“İncir kurusu kaç kuruş?”

“Yüz lira” diye cevap vermişti oysa, beyefendinin her soruşunda köylü kadın.

“Bu paraya incir kurusu mu olur, indir indir ..!” dedi, beyefendi.

Titrek sesiyle cevap verdi kadın;

“Yaylalardan topluyorum. İki üç kök incir ağacım var. Ayağım aksıyor, zorlanıyorum ama çocuğumun okul masrafını çıkarmak zorundayım. Kilosunu doksandan vereyim” dedi.

O sırada telefon geldi beyefendiye.

Uzun uzun aldığı villanın güzelliğinden bahsetti karşısındakine. Mangal partisine davet etti.

Ben, iki metre ötede işi gücü bıraktım onları takip ettim.

Elimde değil. İnsanlara böyle üstten bakanlara tahammülüm yok.

Köylü kadının önünde hepsi topu iki poşet incir kurusu vardı. Başka da bir ürün yoktu. Tabiri caizse, sığıntı gibi, bir pazarcının yanına gelmiş oturmuştu. Belli ki o iki poşet incir kurusu parasına ihtiyacı vardı.

“Yetmiş liradan ver de bir kilo alayım” dedi adam, gür sesiyle.

“Valla gurtarmaz abim” dedi kadın.

“Çocuğumun eğitim ihtiyacı olmasa gelmezdim buralara. Uzaktan eğitim mi neymiş; batasıca. Ders yapması lazım. Bilgisayarı yok. Ortada kaldık.”

Çıkardı cebinden yetmiş lira, uzattı kadına adam.

“Kurtarır kurtarır, bir kilo ver hele sen” dedi.

“Merhaba” diyerek yanaştım tezgaha.

Tezgah dediğime bakmayın. Kadın yere bağdaş kurmuş oturmuş, önünde de iki şeffaf poşette incir kurusu.

“Ne zamandır böylesi güzel kurutulmuş incir görmemiştim. Kaç kilo var elinizde?” diye sordum kadına.

“İkişerden dört kilo var” dedi kadın.

Beşyüz lira çıkardım verdim kadına.

“Hepsini alıyorum” dedim.

“Bu çok fazla, kilosu doksan liradan olsun” dedi kadın.

“Çocuğunuza alacağınız bilgisayara katkım olsun bacım” dedim.

Apışıp kaldı iyi giyimli beyefendi.

Bütün pazar paramı kadına verdim. Helali hoş olsun.

Aldım poşetleri elime, çıktım pazardan.

Bir hafta sebze meyve yemezsem olmezdim ya!

*****