Sami Kasap'ı rahmetle anıyoruz

Sami Kasap, 1933 yılında Malatya'da doğmuş bir gazelhan ve sanatçıdır. Güçlü sesi sayesinde sanat camiasında hızla yükselmiştir ve "Bir Dağ Ne Kadar Yüce Olsa Bir Tarafı Yol Olur, Bir Yiğit Ne Kadar Kahraman da Olsa Sevdiğine Kul Olur" adlı eseriyle "Altın Plak" ödülü almıştır.

Sami Kasap, 300'e yakın bestesi ve 120 adet plağı bulunmaktadır. Yaşadığı dönemde ünlü gazinosunda sahne almış ve birçok sanatçıya ilham kaynağı olmuştur. 3 Eylül 2002'de karaciğer yetmezliğinden hayatını kaybetmiştir.

3 Eylül 2002 Tarihinde vefat eden Sami Kasap'ı 24. ölüm yıldönümünde sevgilerle anıyoruz.

Gazeteci Necati Güngör'de "3 Eylül 2002 tarihinde yitirdiğimiz Sami Kasap'ı ölüm yıldönümünde sevgilerle anıyoruz!" diyerek şunları yazdı:

SAMİ KASAP, İLK KEZ GÜLHANE PARKI'NDA SAHNE ALMIŞTI

1953 yılı olmalıydı... Merhum Sami Kasap İstanbul'da, Davutpaşa'da askerliğini yapıyordu. (O yıllarda aynı birlikte Astsubay olarak çalışan Mustafa Kuşçuoğlu, onun yakın arkadaşlarından biriydi.)
Sesinin güzelliği dolayısıyla birliğinde pek sevilen Sami Kasap bir pazar günü öteki asker arkadaşlarıyla birlikte çarşı iznine çıkmıştı.
Askerler hoş bir tatil günü yaşamak için kalkıp Gülhane Parkına gelmişti. O günlerde Gülhane Parkı içinde gazinolar vardı. Bu gazinolarda, dönemin popüler ses sanatçıları sahne alıyordu. Gazinoların birinde Celal Adanalı, birinde de Şadan Adanalı söylüyordu.
Pazar günü, gündüz saatlerindeki programa halkla birlikte askerler de girip sanatçıları dinleyebiliyordu.
Bizim asker tayfası, bu gazinolardan birinde kapağı atmış, gönüllerince eğlenirken, arkadaşları Sami Kasap'ın da sahneye çıkıp kendileri için türkü söylemesini istediler... Bu isteklerini gazino yöneticisine ilettiler. Gazino yöneticisi asker müşterilerini kırmak istemedi; Sami Kasap'ı sahneye çıkarıp mikrofonu teslim etti.
Sami Kasap, yirmi yaşındaydı o yıl! Gençlik yıllarının en güzel sesiyle sahneyi doldurdu. Gazinoda bulunan dinleyicilerini kırdı geçirdi. Uzun havalar, kırık havalar birbirini izliyordu peş peşe. Gün değmemiş güzellikte, nağmeli bir sesti ki bu, kulaklar benzerini işitmemiş...
Alkışlar, ıslık sesleri, yaşa, var ol naraları ayyuka çıkıyordu! Gazinonun çevre yanında bulunan herkes huşû içinde kendinden geçmişçesine olduğu yerde durup bu yepyeni sesi dinliyordu.
Yalnızca insanlar değil, Gülhane Parkı'nda gül avına gelmiş bülbüller dahi susmuş idi!
Gazinonun yöneticisi, sahibi, mest olmuştu bu genç adamın sahneyi dolduruşuyla...
Onu dört koldan sardılar. Bırakmak istemediler. Genç Sami karşı çıktı: "Ben askerim," dedi. "Gazinoya çıkamam!"
Söz dinletemedi...
"Olsun," dediler. "Biz gelip izin alırız sana... Yeter ki kabul et."
Dedikleri gibi, Sami Kasap'ın birliğine kadar gelip komutanından özel izin aldılar. Haftada bir gün, pazarları, gazinoda sahneye çıkabilecekti.

Olayı hem kendinden, hem de tanıklarından dinleyecektim nice sonra:
Sami'nin programı olduğu günlerde, öteki gazinolar sinek avlarken, onun söylediği gazinonun kapısında izdiham yaşanıyormuş... O söylerken herkes susarmış... Derler ki, sinek uçsa, kanat sesi gürültü gibi olurdu!
Diyeceksiniz ki, pekiyi, Sami neden o görkemli sahne başarısından sonra İstanbul'da kalmadı?
Önünde büyük bir fırsatlar denizi açılmıştı adeta. Sahne yaşamı daha o yıllarda göz alıcı ışıklarla donanabilirdi. Plaklar doldurur, Türkiye radyolarından sesi yayılırdı...
Olmadı, olamadı...
Çünkü babasına yazıp izin istemişti genç adam.
Malatya'dan gelen mektupta ise, aynen şöyle deniyordu: "Bizim, gazinolarda türkü söyleyen bir oğlumuz yoktur!"