KIŞ GÜNLERİMİZİN VAZGEÇİLMEZİ YÜN ÇORAPLARIMIZ

Yaşça daha büyük olanlarımız, anneanne veya babaannelerimizin el emeği olan, gerçek koyun yününden yapılan uzun boğazlı yün çorapları hatırlarlar. Ancak genç nesil için bu hatırlatılacak bir anıdır.

Bu çorapların yapılışı emek isterdi, koyunlar kırkılır, yünlere yapışmış yabancı maddeler temizlenir, sonra bu yün suya ıslatılır ve bekletilirdi. İyice ıslanmış yün, kirinden arınana kadar tokuçlanır ve yıkanırdı. Kurutulduktan sonra, yün çubuklarıyla çırpılır ve tarağa geçirilerek taranırdı, böylece tertemiz beyaz yün elde edilirdi. Sonrasında, eley adı verilen aletle ipin yapımına başlanır, eley üzerinde incelikle bükülen ip aynı kalınlıkta yapılır, ve dolduğu zaman ip topak haline getirilirdi.

Babaanneler veya anneannelerin gözlükleri takıp, yün ipliği çatal iğne (filteke) ile işleyerek, cağ (şiş) yardımıyla o ipliklerden ortaya çıkan çorapları büyük bir ustalıkla işlerlerdi. Kış gecelerinde, sobanın arkasında aileye uygun ölçülerde ve desenlerde çoraplar dokurlardı. İlk günkü gibi sıcak tutan o çoraplar, kullanımda kirlenmesin diye üzerlerine ince bir çorap giyilirdi. Ne yazık ki, günümüzde o hakiki yün çorapları yapacak ne bilen kaldı ne de giyen.

Daha önceleri delinen yün çoraplar atılmaz, delik yerleri tığ ile tamir edilirdi. Eski zamanlarda bu çoraplar gerçekten değerliydi, çünkü birçok şey erişilebilir değildi. Ancak şimdilerde, ne yünü işleyecek kişi var ne de yün çorapları tamir edecek birileri. Belki eski zamanları bilen birkaç kişi kalmıştır ama artık elleri yapamayacak durumda. Çorapların bir çifti ne kadar pahalı olmuşsa olsun, hazır alınan çoraplar delindiğinde atılıyor. Çocuklarımıza anlatmaya kalkarsak, yün çorapların elle dokunduğu ve tamir edildiğini anılarımızdan bahsettiğimizde inanmakta zorlanıyorlar, yaşadıklarımız hafızalarda güzel anılar olarak kalıyor.